Rüzgârı Selamlıyorum | Enes Ramazan Aksoy

Kış geldi mi şu koca, pis, çirkin, gri şehir üstüne bir örtü örter. İnsanlar kendi dertleriyle ilgilenmeye başlar. Daha az insan bana bakıyormuş gibi gelir, daha az göz önündeymişim gibi. Sahip olduğum şeylerin daha da farkına varırım; çünkü daha yalnız, daha köşedeyimdir.

Ellerim üşüyünce ısıtmak da çok hoştur, buz gibi esen rüzgâra direnmeyip montumun önünü açarak ve ellerimi iki yana uzatarak o soğuğu iliklerime kadar hissetmek de. Tüm şehir benimmiş gibi gelir kışın. Rüzgâr, yağan yağmur ve kar... Hepsi beni selamlar, bense onları. Sonunda bir yere aitim.