Selam! Hoş geldin. Ben Enes Ramazan Aksoy; Altın Sarısı Tarlalar romanının yazarıyım. Roman yazarlığının yanı sıra edebiyat ve görsel tasarım alanlarında da çalışmalar yürütüyorum. Okulumun Kültür-Sanat-Edebiyat dergisinde üç yıl boyunca grafik tasarımcı ve editör olarak görev yaptım. Bu süreçte edebî içeriklerin hazırlanması, düzenlenmesi ve yayına hazırlanması aşamalarında rol alırken derginin tüm görsel tasarım çalışmalarını da üstlendim.
Dört buçuk yaşında evdeki eski dergilerle okuma-yazma öğrendiğim günden beri edebiyata ayrı bir tutukum oldu. İlkokulda bir gün, bir dergi çıkartmak ulaşılmaz bir hayaldi benim için. Dergilerle büyüdüm. Babam, ben dergileri çok sevdiğim için, bana TÜBİTAK Bilim Çocuk dergisi aboneliği almıştı. Eve her ay yeni bir dergi geliyordu. Her sayfasını merakla okuyordum, tasarımlarını heyecanla inceliyordum. Dergiyi bitirmem bir hafta sürmüyordu. O zamanlarda ben de dergi yapmayı çok istiyordum. O dergilerden öğrendiğim bilgileri bilgisayarda yazıyor, iki üç bir şeyler ekleyip babama çıktı aldırtıyordum. (Covid-19 pandemisine kadar küçük bir kırtasiye dükkânımız vardı.) Her ne kadar onlara şu anda "dergi" demeyecek olsam da sekiz yaşındaki ben için onlar çok güzeldi. İnternet olmadığı için Word'de olan bir iki hazır şey dışında hazır görsel bile koyamıyordum.
Liseye başladığımda sınıf öğretmenim Buğra Gülsüm Aydın, "Seni kültür-edebiyat kulübüne yazayım," dedi. Her ne kadar itiraz etmiş olsam da "Sen yaparsın, yaparsın" diyerek beni kültür-edebiyat kulübüne yazdı. Ben yine itiraz etsem de "Yazdım bile," demesi üzerine kaderimi kabullendim. Bir Çarşamba günü rehberlik dersinde kulüpler toplandı, her kulüp bir sınıfta toplantı yaptı. Gitmem gereken sınıfa gidip arka sıraya oturdum. Sonra bir öğretmen girdi. Merhabalaştıktan sonra "Okulumuzda bir edebiyat dergisi çıkartmayı düşünüyoruz, kimler dergide yer almak ister," dedi. Benim gözlerim faltaşına döndü. Yıllar önce ilkokulda denediğim şeyi yapma imkânım vardı. Çocukluk hayalimi gerçekleştirebilecektim! Düşünmeden, anında el kaldırdım. İşte o zaman kaldırdığım o el hayatımı değiştirdi. Böylece okulumun Kültür-Sanat-Edebiyat dergisinde üç yıl boyunca grafik tasarımcı ve editör olarak görev yaptım, edebî içeriklerin hazırlanması, düzenlenmesi ve yayına hazırlanmasının yanı sıra derginin görsel tasarım çalışmalarında da görev aldım. 2025 yılının haziran ayıında dergimizin üçüncü sayısı için Bolu'daki köyümde yazı çalışmaları yapıyordum. Yazdığım onca öykü arasından "Altın Sarısı Tarlalar" isimli öykü dikkatimi çekti. "Bunu biraz daha uzatabilirim ya..." diyerek ayrı bir belge açtım. Böylece ilk kitabım Altın Sarısı Tarlalar doğmuş oldu. Kitabı yazmayı bitirdiğimde de on birinci bölüme en başta yazdığım öyküyü koydum.
Covid-19 pandemisi sırasında anadilim Türkçe ve akıcı konuşabildiğim İngilizcenin yanı sıra Almanca ve Korece öğrenmeye başladım. Korece öğrenmeye başladığımda adımı yazmakta zorlanıyordum. "Enes Ramazan Aksoy"un "Eneseu Lamajan Agsoi" olarak yazılması hiç hoşuma gitmemişti. Bu yüzden internetten Korece erkek isimleri arattım. Uzun bir araştırmanın ardından Dae-jung ismi hoşuma gitti. Başına 'keum' kelimesini ekleyerek kullanmaya başladım. Kitap yazarlığının yanı sıra koreanturk.com'un Mayıs 2026'daki yayın hayatının sonlanmasına kadar Koreantürk'te "kDaejungg" rumuzu altında K-Dramalar için Türkçeye 153 bölüm alt yazı çevirmenliği yaptım. Çevirdiğim diziler arasında When Life Gives You Tangerines, Study Group, Our Unwritten Seoul, Dong Jae the Good or the Bastard dizileri yer alıyor.
Hello! Welcome. I am Enes Ramazan Aksoy, the author of the novel Altın Sarısı Tarlalar (Golden Yellow Fields). Alongside my work as a novelist, I have also engaged in literature and visual design. For three years, I served as a graphic designer and editor for my school's Culture-Arts-Literature magazine, where I was involved in preparing, editing, and publishing literary content, as well as handling the visual design work of the magazine.
Ever since the day I taught myself to read and write at the age of four and a half using old magazines at home, I have had a special passion for literature. Back in primary school, creating a magazine seemed like an unattainable dream to me. I grew up with magazines. Because I loved them so much, my father got me a subscription to the TÜBİTAK Bilim Çocuk (Science Child) magazine. A new issue arrived at our home every month. I read every single page with curiosity and examined the designs with excitement. It never took me more than a week to finish an issue. Back then, I desperately wanted to make magazines myself. I used to type the information I learned from those magazines on the computer, add a few things here and there, and ask my father to print them out. (We had a small stationer's shop until the COVID-19 pandemic.) Although I wouldn’t call them "magazines" today, to my eight-year-old self, they were wonderful. Since we didn't have internet, I couldn't even include stock images apart from a few built-in options in MSWord.
When I started secondary school (high school), my form tutor, Buğra Gülsüm Aydın, said, "Let me sign you up for the culture and literature club." I replied, "Oh no, please don't, miss," but she said, "You can do it, you'll be fine." Even though I protested again, she said, "I've already signed you up." So I accepted it. On a Wednesday during tutor time, the clubs gathered, with each club holding a meeting in a classroom. I went to my assigned classroom and sat in the back row. Then a teacher walked in. After greeting us, she said, "We are thinking of launching a literature magazine in our school; who would like to be involved?" My eyes widened in amazement. I had the chance to do what I had tried in primary school years ago. I could fulfil my childhood dream! Without thinking, I raised my hand immediately. Raising my hand at that moment changed my life. Consequently, I served as a graphic designer and editor for my school's Culture-Arts-Literature magazine for three years, taking part in preparing, editing, and publishing literary content, as well as the visual design work. In June 2025, while working on writing pieces in my village in Bolu for our magazine's third issue, a story titled Golden Yellow Fields caught my attention among all the stories I had written. Thinking, "I can expand this a bit...", I opened a new document. That is how my first book, Golden Yellow Fields, was born. When I finished writing the book, I placed the original story I wrote at the very beginning into the eleventh chapter.
During the COVID-19 pandemic, alongside my native language Turkish and fluent English, I began learning German and Korean. When I started learning Korean, I struggled to write my name. I really didn't like how "Enes Ramazan Aksoy" was written as "Eneseu Lamajan Agsoi". Therefore, I searched for Korean male names online. After extensive research, I took a liking to the name Dae-jung. I began using it by adding the word 'keum' in front of it. In addition to writing books, I worked as a Turkish subtitle translator for K-Dramas under the username "kDaejungg" on koreanturk.com until it ended its publication life in May 2026, translating a total of 153 episodes. Among the series I translated are When Life Gives You Tangerines, Study Group, Our Unwritten Seoul, and Dong Jae the Good or the Bastard.
Hallo! Willkommen. Ich bin Enes Ramazan Aksoy, der Autor des Romans Altın Sarısı Tarlalar (Golgelbe Felder). Neben meiner Tätigkeit als Romanschriftsteller habe ich auch im Bereich Literatur und visuelles Design gearbeitet. Drei Jahre lang war ich als Grafikdesigner und Redakteur für das Kultur-Kunst-Literatur-Magazin meiner Schule tätig. Dort war ich sowohl für die Vorbereitung, Bearbeitung und Veröffentlichung literarischer Inhalte als auch für die visuelle Gestaltung des Magazins verantwortlich.
Seit dem Tag, an dem ich mir im Alter von viereinhalb Jahren mit alten Zeitschriften zu Hause selbst das Lesen und Schreiben beigebracht habe, hege ich eine besondere Leidenschaft für die Literatur. In der Grundschule war es für mich ein unerreichbarer Traum, eine eigene Zeitschrift herauszugeben. Ich bin mit Zeitschriften aufgewachsen. Da ich Zeitschriften so sehr liebte, schloss mein Vater für mich ein Abonnement der Zeitschrift TÜBİTAK Bilim Çocuk ab. Jeden Monat kam ein neues Heft nach Hause. Ich las jede Seite voller Neugier und untersuchte die Designs mit Begeisterung. Ich brauchte nicht einmal eine Woche, um ein Heft durchzulesen. Damals wollte ich unbedingt selbst Zeitschriften machen. Ich tippte die Informationen, die ich aus diesen Zeitschriften gelernt hatte, in den Computer ein, fügte ein paar Dinge hinzu und ließ sie von meinem Vater ausdrucken. (Bis zur COVID-19-Pandemie hatten wir einen kleinen Schreibwarenladen.) Obwohl ich sie heute nicht mehr als „Zeitschriften“ bezeichnen würde, waren sie für mein achtjähriges Ich wunderschön. Da ich kein Internet hatte, konnte ich außer ein paar Vorlagen in Word nicht einmal fertige Bilder einfügen.
Als ich aufs Gymnasium kam, sagte meine Klassenlehrerin Buğra Gülsüm Aydın: „Ich trage dich in die Kultur- und Literatur-AG ein.“ Ich antwortete: „Ach lieber nicht, Frau Lehrerin“, aber sie meinte: „Du schaffst das schon.“ Obwohl ich erneut widersprach, sagte sie: „Ich habe dich schon eingetragen.“ Also fügte ich mich. An einem Mittwoch während der Orientierungsstunde kamen die Arbeitsgemeinschaften zusammen, und jede AG hielt ein Treffen in einem Klassenzimmer ab. Ich ging in den zugewiesenen Raum und setzte mich in die letzte Reihe. Dann betrat ein Lehrerin den Raum. Nach der Begrüßung sagte sie: „Wir planen, an unserer Schule eine Literaturzeitschrift herauszugeben. Wer möchte mitmachen?“ Meine Augen wurden riesengroß. Ich hatte die Gelegenheit, das zu tun, was ich Jahre zuvor in der Grundschule versucht hatte. Ich konnte meinen Kindheitstraum verwirklichen! Ohne nachzudenken, hob ich sofort die Hand. Diese eine gehobene Hand hat mein Leben verändert. So arbeitete ich drei Jahre lang als Grafikdesigner und Redakteur für das Kultur-Kunst-Literatur-Magazin meiner Schule. Im Juni 2025 arbeitete ich in meinem Dorf in Bolu an Texten für die dritte Ausgabe unseres Magazins. Unter all den Geschichten, die ich geschrieben hatte, fiel mir eine mit dem Titel Altın Sarısı Tarlalar auf. Ich dachte mir: „Das kann ich noch etwas ausführen...“ und öffnete ein neues Dokument. So erblickte mein erstes Buch Altın Sarısı Tarlalar das Licht der Welt. Als ich das Buch fertig geschrieben hatte, fügte ich die ganz am Anfang geschriebene Geschichte in das elfte Kapitel ein.
Während der COVID-19-Pandemie begann ich neben meiner Muttersprache Türkisch und fließendem Englisch auch Deutsch und Koreanisch zu lernen. Als ich anfing, Koreanisch zu lernen, hatte ich Schwierigkeiten, meinen Namen zu schreiben. Mir gefiel es überhaupt nicht, dass „Enes Ramazan Aksoy“ als „Eneseu Lamajan Agsoi“ geschrieben wurde. Deshalb suchte ich im Internet nach koreanischen Jungennamen. Nach langer Recherche gefiel mir der Name Dae-jung. Ich begann, ihn mit dem vorangestellten Wort „keum“ zu verwenden. Neben dem Schreiben von Büchern arbeitete ich bis zum Ende des Sendebetriebs von koreanturk.com im Mai 2026 als Untertitelübersetzer für K-Dramen ins Türkische unter dem Pseudonym „kDaejungg“ und übersetzte insgesamt 153 Episoden. Zu den von mir übersetzten Serien gehören When Life Gives You Tangerines, Study Group, Our Unwritten Seoul und Dong Jae the Good or the Bastard.
안녕하세요! 환영합니다. 저는 소설 Altın Sarısı Tarlalar (금빛 들판)의 저자 Enes Ramazan Aksoy입니다. 소설 집필 외에도 문학 및 비주얼 디자인 분야에서 활동해 왔습니다. 3년 동안 교내 문화·예술·문학 잡지의 그래픽 디자이너 겸 편집자로 활동하며 문학 콘텐츠의 작성, 편집, 출판 준비는 물론 잡지의 비주얼 디자인 작업을 담당했습니다.
네 살 반 때 집에 있던 오래된 잡지로 글을 읽고 쓰기 시작한 날부터 저는 문학에 특별한 열정을 가지게 되었습니다. 초등학교 시절, 잡지를 만드는 것은 제게 넘볼 수 없는 꿈이었습니다. 저는 잡지와 함께 자랐습니다. 제가 잡지를 너무 좋아했기 때문에 아버지는 저를 위해 TÜBİTAK Bilim Çocuk 잡지를 정기 구독해 주셨습니다. 매달 집으로 새 잡지가 배달되었습니다. 저는 호기심 어린 눈으로 모든 페이지를 읽고 흥분된 마음으로 디자인을 살펴보았습니다. 잡지를 다 읽는 데 일주일도 걸리지 않았습니다. 그 당시 저는 직접 잡지를 만들고 싶다는 생각을 간절히 했습니다. 잡지에서 배운 정보를 컴퓨터에 타이핑하고 이것저것 추가한 뒤 아버지께 인쇄해 달라고 부탁하곤 했습니다. (코로나19 팬데믹 전까지 저희 집은 작은 문구점을 운영했습니다.) 지금 보면 그것들을 '잡지'라고 부르기는 어렵겠지만, 여덟 살의 저에게는 정말 멋진 작품이었습니다. 인터넷이 없었기 때문에 워드(Word)에 있는 기본적인 클립아트 외에는 이미지조차 넣을 수 없었습니다.
고등학교에 입학했을 때 담임 선생님이신 Buğra Gülsüm Aydın 선생님께서 "너를 문화문학부에 넣어야겠다"라고 말씀하셨습니다. 저는 "아닙니다, 선생님"이라고 했지만, 선생님은 "너라면 잘할 수 있어"라고 말씀하셨습니다. 제가 다시 거절했음에도 "벌써 이름을 적었다"라고 하셨죠. 결국 저는 받아들였습니다. 어느 수요일 자율 활동 시간에 동아리 모임이 열렸고, 각 동아리는 교실에 모여 회의를 진행했습니다. 저는 지정된 교실로 가 맨 뒷자리에 앉았습니다. 잠시 후 선생님 한 분이 들어오셨습니다. 인사를 나누신 후 "우리 학교에서 문학 잡지를 출간하려고 하는데, 참여하고 싶은 사람 있나요?"라고 물으셨습니다. 저는 눈이 휘둥그레졌습니다. 수년 전 초등학교 때 시도했던 일을 다시 할 수 있는 기회가 온 것입니다. 어린 시절의 꿈을 이룰 수 있게 된 것이죠! 저는 고민할 겨를도 없이 즉시 손을 들었습니다. 그때 들었던 그 손이 제 인생을 바꿨습니다. 그렇게 3년 동안 교내 문화·예술·문학 잡지의 그래픽 디자이너 겸 편집자로 일하며 문학 콘텐츠 제작, 편집, 출판 준비 및 비주얼 디자인 작업을 맡았습니다. 2025년 6월, 잡지 3호에 실을 글을 쓰기 위해 볼루(Bolu)에 있는 시골 마을에 머물고 있었습니다. 제가 쓴 수많은 단편 소설 중 Altın Sarısı Tarlalar이라는 제목의 원고가 눈에 띄었습니다. "이걸 조금 더 길게 늘려볼까..." 하는 생각에 새 문서를 열었습니다. 그렇게 저의 첫 책 금빛 들판이 탄생했습니다. 책을 완성했을 때, 맨 처음에 썼던 그 단편 소설을 제11장에 배치했습니다.
코로나19 팬데믹 기간 동안 저는 모국어인 튀르키예어와 유창하게 구사하는 영어 외에도 독일어와 한국어를 배우기 시작했습니다. 한국어를 배우기 시작했을 때 제 이름을 쓰는 것이 어려웠습니다. "Enes Ramazan Aksoy"가 "에네스 라마잔 악소이"로 쓰이는 것이 그다지 마음에 들지 않았습니다. 그래서 인터넷에서 한국 남성 이름을 검색해 보았습니다. 오랜 탐색 끝에 '대중(Dae-jung)'이라는 이름이 마음에 들었습니다. 여기에 '금(keum)'이라는 단어를 앞에 붙여 사용하기 시작했습니다. 책 집필 외에도 2026년 5월 koreanturk.com이 운영을 종료할 때까지 "kDaejungg"라는 닉네임으로 한국 드라마 153회 분량의 튀르키예어 자막 번역가로 활동했습니다. 제가 번역한 작품으로는 폭싹 속았수다 (When Life Gives You Tangerines), 스터디그룹 (Study Group), 미지의 서울 (Our Unwritten Seoul), 좋거나 나쁜 동재 (Dong Jae the Good or the Bastard) 등이 있습니다.
こんにちは!ようこそ。私は小説『Altın Sarısı Tarlalar(黄金色の畑)』の著者、Enes Ramazan Aksoyです。小説執筆のほか、文学やビジュアルデザインの分野でも活動してきました。3年間、学校の文化・芸術・文学雑誌のグラフィックデザイナーおよび編集者として務め、文学コンテンツの作成、編集、出版準備のほか、雑誌のビジュアルデザイン全般を担当しました。
4歳半の時、自宅にあった古い雑誌を使って読み書きを覚えた日から、私は文学に特別な情熱を抱くようになりました。小学校時代、自分で雑誌を作ることは私にとって手の届かない夢でした。私は雑誌と共に育ちました。私が雑誌をとても気に入っていたため、父は『TÜBİTAK Bilim Çocuk』という雑誌の定期購読を申し込んでくれました。毎月、家に新しい雑誌が届きました。私はすべてのページを好奇心いっぱいに読み、デザインをワクワクしながら眺めました。1週間も経たないうちに読み終えてしまうほどでした。当時、私も自分で雑誌を作りたいと強く望んでいました。雑誌で学んだ情報をパソコンに入力し、少し手を加えて父に印刷してもらっていました。(COVID-19のパンデミック前まで、我が家は小さな文房具店を営んでいました。)今となってはそれらを「雑誌」とは呼べないかもしれませんが、8歳の私にとっては素晴らしいものでした。インターネットがなかったため、Wordに入っているいくつかの素材以外、画像を入れることすらできませんでした。
高校に入学した時、担任のBuğra Gülsüm Aydın 先生が「あなたを文化・文学部に入れておくわね」と言いました。私は「先生、それだけは…」と言ったのですが、「あなたならできるわよ」と言われました。私が再び拒否しても、「もう書いておいたから」と言われ、受け入れるしかありませんでした。ある水曜日のホームルームの時間に部活動の集まりがあり、各部活が教室に分かれてミーティングを行いました。指定された教室に行き、一番後ろの席に座りました。すると一人の先生が入ってきました。挨拶の後、「我が校で文学雑誌を創刊しようと考えています。参加したい人はいますか?」と言いました。私は目を丸くしました。何年も前の小学校時代に挑戦しようとしたことをやるチャンスが巡ってきたのです。子供の頃の夢を叶えることができる!考える間もなく、私はすぐに手を挙げました。あの時挙げたその手が、私の人生を変えました。こうして3年間、学校の文化・芸術・文学雑誌のグラフィックデザイナー兼編集者として、コンテンツの準備、編集、出版、そしてビジュアルデザインを手掛けました。2025年6月、雑誌の第3号に向けてボル(Bolu)の田舎町で執筆作業をしていました。書き溜めた多くの短編の中で、『Altın Sarısı Tarlalar』というタイトルの作品が目に留まりました。「これをもっと膨らませられるかもしれない…」と思い、新しいファイルを開きました。こうして私の最初の本『Altın Sarısı Tarlalar』が誕生しました。本を書き終えた際、最初に書いたその短編を第11章に配置しました。
COVID-19のパンデミック中、母国語であるトルコ語と流暢な英語に加え、ドイツ語と韓国語の学習を始めました。韓国語を学び始めた時、自分の名前を書くのに苦労しました。「Enes Ramazan Aksoy」が「エネス・ラマザン・アクソイ」と表記されるのがどうしても気に入りませんでした。そこでインターネットで韓国の男性の名前を検索しました。長い検索の末、「デジュン(Dae-jung)」という名前が気に入りました。頭に「keum」という言葉を付けて使い始めました。本の執筆だけでなく、2026年5月にkoreanturk.comがサービスを終了するまで、「kDaejungg」というハンドルネームで韓国ドラマのトルコ語字幕翻訳者として計153話分の翻訳を担当しました。翻訳した作品には When Life Gives You Tangerines、Study Group、Our Unwritten Seoul、Dong Jae the Good or the Bastardなどがあります。
¡Hola! Bienvenido/a. Soy Enes Ramazan Aksoy, autor de la novela Altın Sarısı Tarlalar (Campos Dorado Amarillos). Además de mi faceta como novelista, he trabajado en los campos de la literatura y el diseño visual. Durante tres años ejercí como diseñador gráfico y editor en la revista de Cultura, Arte y Literatura de mi instituto, participando en la preparación, edición y publicación de contenidos literarios, así como en el trabajo de diseño visual de la revista.
Desde el día en que aprendí a leer y escribir a los cuatro años y medio con revistas viejas que había en casa, he sentido una pasión especial por la literatura. En la escuela primaria, publicar una revista era para mí un sueño inalcanzable. Crecí rodeado de revistas. Como me gustaban tanto, mi padre me compró una suscripción a la revista científica infantil TÜBİTAK Bilim Çocuk. Cada mes llegaba un nuevo número a casa. Leía cada página con curiosidad y examinaba los diseños con entusiasmo. No tardaba ni una semana en terminarla. En aquel entonces, yo también deseaba enormemente hacer revistas. Escribía en el ordenador la información que aprendía de ellas, le añadía un par de cosas y le pedía a mi padre que lo imprimiera. (Hasta la pandemia de COVID-19 teníamos una pequeña papelería). Aunque hoy en día no las llamaría "revistas", para mi yo de ocho años eran maravillosas. Como no teníamos internet, ni siquiera podía incluir imágenes prediseñadas, salvo un par de opciones básicas de Word.
Al empezar la educación secundaria, mi tutora Gülsüm Aydın me dijo: "Te voy a inscribir en el club de cultura y literatura". Le respondí: "Mejor no, profesora", pero ella me dijo: "Tú puedes hacerlo, lo harás bien". Aunque volví a protestar, me dijo: "Ya te he anotado". Así que lo acepté. Un miércoles, durante la hora de tutoría, los clubes se reunieron y cada uno celebró su sesión en un aula. Fui a la clase que me correspondía y me senté en la última fila. Luego entró un profesor. Tras saludarnos, dijo: "Estamos pensando en editar una revista literaria en nuestro centro, ¿a quién le gustaría participar?". Mis ojos se abrieron de par en par. Tenía la oportunidad de hacer lo que había intentado años atrás en la escuela primaria. ¡Podía hacer realidad mi sueño de la infancia! Sin pensarlo, levanté la mano al instante. Esa mano levantada cambió mi vida. De este modo, trabajé como diseñador gráfico y editor de la revista de Cultura, Arte y Literatura de mi instituto durante tres años, encargándome de la preparación, edición y publicación de contenidos, así como del diseño visual. En junio de 2025, mientras redactaba textos en mi pueblo de Bolu para el tercer número de nuestra revista, me llamó la atención un relato titulado Campos Dorado Amarillos de entre todos los que había escrito. Pensé: "Puedo ampliar esto un poco..." y abrí un nuevo documento. Así nació mi primer libro, Campos Dorado Amarillos. Cuando terminé de escribir el libro, coloqué el relato original que había escrito al principio en el capítulo once.
Durante la pandemia de COVID-19, además de mi lengua materna, el turco, y del inglés, que hablo con fluidez, empecé a aprender alemán y coreano. Cuando empecé a aprender coreano, me costaba escribir mi nombre. No me gustaba nada que "Enes Ramazan Aksoy" se escribiera como "Eneseu Lamajan Agsoi". Por eso busqué nombres masculinos coreanos en internet. Tras una larga búsqueda, me gustó el nombre Dae-jung. Empecé a utilizarlo añadiendo la palabra 'keum' delante. Además de escribir libros, trabajé como traductor de subtítulos al turco para series coreanas bajo el seudónimo "kDaejungg" en koreanturk.com hasta que finalizó su actividad en mayo de 2026, traduciendo un total de 153 episodios. Entre las series que traduje se encuentran When Life Gives You Tangerines, Study Group, Our Unwritten Seoul y Dong Jae the Good or the Bastard.